De pelgrims: Alex & Bea

De pelgrims: Alex & Bea

Advertenties
Afbeelding | Geplaatst op door | 2 reacties

Onze fietsen

Onze fietsen

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Bea & Anita

Bea & Anita

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Alex & Anita

Alex & Anita

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Vanuit een andere hoek…

Terwijl ik hieraan schrijf zie ik Mark Beaumont, een befaamd wereldfietser, zich met zijn fiets een weg banen langs de westkust van het Amerikaanse continent. Zo blijf ik toch nog even in de sfeer.

Dank

Eerst en vooral wil ik graag iedereen bedanken die op een of andere wijze ons zijn steun heeft betuigd, ons heeft aangemoedigd, zijn interesse heeft betoond voor onze onderneming. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat dit zo belangrijk zou zijn en de kracht ervan onderschat. In de mindere ogenblikken zijn die steunbetuigingen een reden om zeker niet op te geven.

Ik wil ook mijn moeder danken want zij leek wel de grootste fan van onze camino te zijn. Voor onze aftocht had ik haar twee Michelin wegenkaarten bezorgd van Frankrijk en Spanje. Hierop had ik onze route uitgetekend en beloofde haar dagelijks telefonisch een stand van zaken te geven. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat zij met zoveel enthousiasme onze vooruitgang volgde en meeleefde met onze voor- en tegenspoed. Zij leek bij momenten meer dan wij ervan overtuigd dat we niet mochten verzwakken of opgeven. Alleen dit al was een formidabele ervaring.

En langs deze weg dank ik ook nog graag nadrukkelijk twee mensen.
Onze vriendelijke overbuur Dennis die mijn moeder elke dag even kwam bezoeken om te kijken of alles in orde was. Dit was voor mij een hele geruststelling.
Schoonzus Denise spaarde kosten nog moeite door mijn moeder regelmatig te bezoeken en haar op de hoogte te houden van de blog. Ze bezorgde haar hiervan regelmatig de update van de printversie.
Oprechte dank hiervoor.

Natuurlijk wil ik ook graag een bijzonder woord van dank richten aan mijn twee gezellen, Anita en Bea. Anita heeft zich ongelooflijk knap van haar taken gekweten. Zorgzaam als een moeder voor haar twee kinderen heeft ze ervoor gezorgd dat we geen vitamines te kort kwamen, onze kledij altijd vers gewassen was, we tijdig overnachtingplaatsen hadden, ze was onze troost en aanmoediging, onze lichtbaken… Ik vergeet heel zeker nog een aantal zaken omdat je ze vanzelfsprekend vindt.

Bea is een energieke doordouwer. Meerdere keren zat ze op haar tandvlees maar ze heeft deze camino, die meer is dan een gewone fietstocht, dapper tot een goed einde gebracht. En zelfs ondanks al haar eigen ellende waarin ze zich had kunnen ingraven, bleef ze steeds bekommerd om Anita, mijn moeder, naar mijn pijn en zorgen en heeft ze overal haar steentje aan bijgedragen. Dat moet je kunnen. Ik bewonder haar voor haar niet aflatend doorzettingsvermogen, haar moed en ben fier en blij dat zij mijn fietspartner was. Een betere compagnon had ik me niet kunnen voorstellen.

Ook wil ik langs deze weg al de naamloze onbekenden in de straat, voetgangers, fietsers, automobilisten danken voor hun aanmoedigingen. Meermaals begonnen mensen spontaan in hun handen te klappen. We werden toegeroepen met “Buen camino!” en “Bon voyage!”. Autobestuurders die toeterden wanneer ze ons voorbij reden of kruisten. Ze staken hun duim op of gaven ons, wanneer we hijgend en zwoegend een helling beklommen, een eerbiedig stil applaus en een hoofdknik, een gebalde vuist die ons moest aanmoedigen en betekende “Niet opgeven! Doorgaan!”. Ze leefden allemaal met ons mee. Hartverwarmend.

Filosoferen

De camino brengt je korter bij jezelf en zet je aan het filosoferen over het leven. In het begin wanneer de tocht nog over vlakkere wegen gaat en je vol energie zit heb je nog onderwerpen zat om met je fietspartner over te praten. Na enkele dagen wanneer het terrein gekleurd wordt door glooiingen, hellingen en bergen, je zitbeentjes schreeuwelijk pijn doen en spieren pijnlijk scherp verzuren, dan keer je je vaker in jezelf en ga je nadenken. Nadenken over het waarom van deze tocht.

Je vindt met wat verbeelding een parallel tussen het leven en de pelgrimstocht. Het parcours met zijn moeilijkheden en meevallers zijn de verwezenlijkingen en de doelstellingen in het leven die je niet zonder slag of stoot bekomt. De verkeerd gevolgde wegen die je alleen maar ellende en tijdverlies opleveren zijn vergelijkbaar met de verkeerde beslissingen die je neemt in het leven. De toevallige korte doorsteek die je plots vindt en je een kleiner of groter voordeel oplevert zoals die meevallers er ook in het leven zijn. Het leven lijkt in velerlei opzichten erg op deze camino.

Je gedachten gaan tijdens dit zwoegen en zweten vaak uit naar familie en vrienden die het door allerlei omstandigheden moeilijk hebben. Ook mensen in het algemeen die getroffen werden en worden door verschrikkelijke tegenslagen, onafhankelijk van hun eigen wil, die onherstelbaar zijn, waaraan je met de beste wil van de wereld niets kan doen. Je kan hun leed en verdriet door deze camino niet verlichten maar het doet je er wel bij stil staan.

Zo’n camino maakt toch wat in je los. De ene dag gaat het je mentaal al wat beter af dan de andere. Terrein, pijn in lijf en leden, vermoeidheid door mindere goede nachtrust, weer en wind, koude en vooral de dreigende bewustwording van “Waar is dit nu eigenlijk allemaal voor nodig?” zijn die elementen in de cocktail die je uit balans kunnen brengen.

Voornemens die op dat ogenblik worden gemaakt worden misschien ooit wel eens naar daden omgezet. Maar zoals het dikwijls gaat zijn er heel veel van deze plannen die nooit het levenslicht zullen zien omdat het leven na zo’n onderneming gewoon terug in z’n eigen plooi valt. Alles wordt weer gewoon en niets is nog buitengewoon. Alleen de herinnering…

Eerbied

Mijn eerbied gaat uit naar die pelgrims die te voet hun weg zoeken, vaak strompelend en wankelend met hele kleine pasjes hijgend onder hun zware bepakking moeten uitkijken om niet te struikelen en op hun gezicht te gaan. Ik vond van mezelf dat ik een onwaarschijnlijke luxe pelgrim was. Nochtans kozen we ervoor het pelgrimgevoel te behouden door onze eigen bagage op de fiets te transporteren ipv ze in de auto te laden. We doen alles zoals het hoort, volgens de regels. We hadden het geluk Anita bij ons te hebben die zich met de wagen verplaatste. Zij kon voor ons tijdig slaapplaatsen zoeken, een geluk dat anderen niet altijd te beurt viel.

Technische gegevens

We fietsten 2300 km in 23 dagen, de ene dag wat meer dan de andere wat maakt dat we een gemiddelde hebben gehaald van 100 km/dag. Rekening houdend met het terrein, de weersomstandigheden en ons niveau vinden we dat nog lang niet zo slecht.

De hoogste snelheid die we haalden was 66 km/uur en de grootst afgelegde dagafstand bedroeg 144 km.

Deze tocht leverde ons technisch gezien geen problemen op. Slecht eenmaal moest in het slijkbord van het achterwiel een losgekomen beschermkapje worden verwijderd. Te verwaarlozen. We hadden het geluk geen lekke band te rijden maar ook werden we niet betrokken in valpartijen of een verkeersongeval.

Gezondheid

Ook met de gezondheid hadden we geluk. Geen hinderlijke schuurwondjes of kwetsuren. Een scheenbeenvliesontsteking als gevolg van overspanning was mijn enige probleem.

Wel waren er de steeds weerkerende en niet aflatende pijnen aan de zitbeentjes, in de spieren tijdens het fietsen en meteen na een pauze, bij het beklimmen van hellingen maar ook ’s nachts wanneer de krampen en pijnen zich samen met de vermoeidheid laten gevoelen.

Slechte nachtrust heeft ook vlug andere dingen tot gevolg zoals korzeligheid, prikkelbaarheid, onverdraagzaamheid. Maar in ons team heeft dat op geen enkel ogenblik gespeeld.

Bedrog

Waar veel volk op af komt ontstaan er nieuwe bedrijvigheden. De route naar SdC is sedert enkele jaren in volle expansie. Mensen van over heel de wereld willen om gelijk welke reden deze route wandelen of fietsen. En dat is de handelaar langs deze route niet ontgaan. Zij spelen in op deze nieuwe toeristen door te zorgen dat er winkels, rustplaatsen, eet- en slaapgelegenheden zijn die voldoen aan de moderne normen en goed betaalbaar zijn.

Hoe korter we in Spanje SdC naderden hoe beter het opviel. Er reden daar tal van taxi’s rond. Korte ritten. Geladen richting SdC en leeg terug. Bij nader toezien bleek het te gaan om taxi’s, in de vorm van auto’s en busjes, die vooral stappende pelgrims korter bij hun bestemming brachten.

Sommige, vooral stappende pelgrims, zien er tegenop om hun camino uit te lopen zoals het een echte pelgrim past. Ze wandelen naar een taxi die hen dan enkele kilometers verder afzet. Ze wandelen dan nog wat verder, zorgen er bij wijze van spreken dat hun schoenen bestoft zijn en dat ze vlug en zonder veel moeite verder geraken.

In SdC vertelde ons een fietsende pelgrim dat hij een stappende pelgrim die hij twee dagen eerder had ontmoet opnieuw tegenkwam in een refuge ruim 200 km verder. Daar zit dus bedrog achter. En wie en waarom bedrieg je dan?

Fysiek

Het lijkt wel alsof we iets in ons hebben dat alleen maar gecompenseerd kan worden door het aangaan van uitdagingen. We gaan op pelgrimstocht om religieuze, persoonlijke of sportieve redenen. Maar we hebben de lange tocht die toch wel een prestatie mag genoemd worden, er voor over.
Pelgrims verplaatsen zich in lange slierten stoetsgewijs als in een stille processie net als gnoes instinctief migreren naar voedselrijke gebieden en onverschrokken gevaren trotseren.

Het harde gevecht tegen weer en ijskoude wind, regen, de koude, de steeds weer terugkerende hellingen, bergen, beklimmingen, ontelbaar, eindeloos… Van alle moeilijkheden was het gevecht tegen de wind wel de meest uitputtende, energierovende en deprimerende. Wanneer je moet bijtrappen in een afdaling om beneden te geraken zou je er de moed bij verliezen.

Maar je leert ook beter met die hellingen omgaan. Althans de meeste.
Bij aanvang van de reis kregen we ongelooflijk moeilijke beklimmingen voorgeschoteld en het verschil met de technieken en het inschattingen van hellingen, heuvels en bergen die je na enkele weken hebt, zijn merkwaardig. Ook het verschil en de verbeteringen in snelheid waarmee je ze beklimt in het begin en naar het einde van de tocht zijn vermeldenswaardig. Je leert verstandiger omgaan met je krachten en versnellingen. Maar hoe vaak hadden we niet liever nog kleiner geschakeld dan de eerste versnelling.

Het creëren van een cadans door te tellen of liedjes te zingen wordt een techniek. Het verzet de zinnen terwijl je omhoog klautert, langzaam of nog een beetje trager. Wel heb ik hieruit geleerd dat je steeds hetzelfde been gebruikt als basis waar je meer druk op zet. En dat is dus reden waarom je dat been gaat overbelasten en er kwetsuren aan gaat oplopen. Dus regelmatig wisselen van been hetwelk de basis van je cadans uitmaakt.

De les die we hieruit trekken is dat je grote versnellingen in verhouding weinig gebruikt worden maar dat de kleine broodnodig zijn, althans voor ons.

Onderweg

De route die we volgden was prachtig. Alleen hadden we het weer niet altijd mee. Dat maakt dat je krom gebogen over je stuur op je fiets zit en onder je helm doorkijkt, slechts drie meters ver voor je uit. Je wil niet weten wat er komen gaat en hoelang de foltering nog gaat duren. Je hoort alleen het zoemen van je banden hetgeen in tegenstelling is tot de fietsen met de derailleurs waar je vooral het zachte geratel van de lopende ketting hoort. Hoe hoger de toonfrequentie, hoe hoger de bandenspanning. Hoe hoger de bandenspanning, hoe minder energieverlies.

Voor de omgeving of hellingen waartegen je moet opklauteren heb je door de mindere weersomstandigheden, nauwelijks interesse. Je kijkt kort voor je fiets naar de straat en doet je best om je in de richting van je doel te bewegen, soms traag en zwalpend. Het decor zullen we ooit nog wel eens zien, thuis, op tv, op National Geographic.

In Frankrijk viel het ons op dat heel wat dorpjes waar we doorreden, verlaten waren. Achter de hekken blaften de honden maar mensen zagen we er slechts zeer af en toe. En Frankrijk heeft dan ook nog eens zijn eigen rariteit. Wanneer ze te maken hebben met een Ferier en feestdagen met een brug naar het weekend, dan ben je eraan voor de moeite. Uitbaters van alle soorten rusthuizen, auberges tot hotelletjes, nemen geen telefoon op of zeggen je doodleuk dat het een Ferier is en dat de zaak gesloten is. Dit is heel in tegenstelling tot onze mentaliteit waar ze het ijzer zouden sneden wanneer het heet is. De zin om geld te verdienen is daar heel anders.

De bevolking is vriendelijk en leeft met je mee. Zowel in Frankrijk als Spanje. Vooral in Spanje is men behulpzaam en doen de mensen hun best de pelgrims op het goede spoor te houden.

In Frankrijk kom je al eens een wandelende of fietsende pelgrim tegen. Maar dit zal natuurlijk ook afhankelijk zijn van het tijdstip van het jaar. Vooral in de omgeving van oorden die religieuze gebouwen herbergen en aan de camino worden gelinkt. Eens je St-Jean-Pied-de-Port verlaat slingert het wandelpad zich door het terrein. Her en der zie je de pelgrims dan weer verder weg door de velden lopen om ze na een tijdje je pad te zien kruisen op plaatsen waar ze de steenweg oversteken. Het aantal pelgrims vermeerdert naarmate je dichter bij SdC komt. De trechter wordt er steeds smaller en dan worden er langzaamaan echte slierten gevormd. Ga je naar SdC, dan ben je daar zeker niet meer alleen.

Wat we ook veel hebben gezien was dat familie of vrienden van de stappende en fietsende pelgrims op het terrein waren met een voertuig. Mensen gaan dan met een lichtere bepakking op weg naar SdC terwijl de begeleiders tijdig op zoek gaan naar een overnachtingsplaats. Hoe dichter je SdC nadert, hoe eerder je moet uitkijken naar een slaapplaats. Iedereen wil namelijk een bed.

Soulmates

Wanneer je samen voor meerder dagen met andere mensen iets onderneemt, een vakantie om te ontspannen of een onderneming als deze met veel fysieke druk, dan kunnen er zich altijd wel ergens spanningen opbouwen en vallen maskers af. Een slechte nachtrust kan al het begin zijn van zo’n korzeligheid. Het is niet de eerste keer dat vriendschappen hierop kraken. Maar het moet gezegd dat dit alles in ons team fijn is meegevallen. Je probeert een mug een mug te laten zijn en van een grote olifant een kleine te maken.

De camino heeft iets bijzonders en het samen ondergaan van de moeilijkheden maakt je tot soulmates, vrienden voor het leven. In SdC zelf zagen we herhaaldelijk dat mensen die ooit ergens met mekaar onderweg optrokken, elkaar daar terugvonden. Luid gelach en roepen om de aandacht te trekken van diegene die ze plots terugzien, applaus, handen schudden, schouderklopjes, omhelzingen, vochtige ogen, tranen, emotioneel, tevreden en opgelucht, luid pratend, soms een beetje letterlijk met handen en voeten uitleggen in verschillende talen om mekaar duidelijk te maken wat ze onderweg allemaal nog hadden meegemaakt. Ervaringen en adressen worden uitgewisseld en vriendschapsbanden vaak gesmeed voor het leven. Het maakt je vrolijk en weemoedig. De camino zit erop, het einde waarnaar je op sommige momenten zo verlangend hebt naar uitgekeken is al bezig…

De les

De onderschatting van de inschatting van zo’n tocht is meermaals duidelijk geworden. Je bent er nooit volledig op voorbereid. Je kan je natuurlijk wel grondig voorbereiden in alle richtingen maar je vertrekt in de maand mei met het oog op behoorlijk weer en intussen is dat al de eerste misrekening. Je krijgt af te rekenen met guur en zuur weer en de liters zonnebrandolie kan je alleen nog gebruiken om je fietsketting mee te smeren.

Wanneer je zonder begeleiding gaat moet je rekening houden met het zoeken van een overnachtingsplaats en dus hieraan tijdig beginnen. In Frankrijk moet je rekening houden met feestdagen want ze doen er voor niets of niemand open.

Je kan aan een heel budgetvriendelijke overnachtingsplaatsen geraken die op of kort aan de route liggen.

In de refuges is er een volgorde die normaal wordt gerespecteerd. De voorrangsregel is:
1) gehandicapten
2) voetgangers
3) ruiters
4) fietsers
5) moto/auto

Omdat het natuurlijk goedkoop overnachten is op deze camino brengt ook dit weer nieuwe fenomenen met zich mee. Zuinige autopelgrims parkeren hun wagen een eindje van zo’n refuge af, halen hun rugzak uit de koffer en stappen doodleuk naar de refuge. Hun schoenen zijn dan wat bestoft en ze worden als voetganger behandeld. ’s Morgens nemen ze hun rugzak weer op de nek en verdwijnen om een beetje verder in hun verborgen gestalde wagen te stappen. Dat zijn de slimmeriken. Goedkoop overnachten, eten, soms gebruik van wasmachines…

Ondanks de tocht voor ons fietsers bij momenten erg zwaar leek, hebben we zeer veel eerbied voor de wandelende pelgrim. Zeker wanneer hij van verder moet komen. Dat is volgens ons niet gelachen.

Ook zullen we niet meer neerkijken op andermans fysieke prestatie. Van welke aard ze ook moge zijn. Je moet het maar doen. Amerikaan, 88 jaar en 7 km per dag wandelen tot je bestemming. En zo zijn er tal van voorbeelden waar je je hoed voor afdoet.

Ondanks we het er goed hebben vanaf gebracht vonden we, zeker in het begin, dat de camino voor ons amateurs redelijk hoog gegrepen was. Het is nooit “Vlaanderen Vakantieland” geweest. Daarvoor hadden we jammer genoeg te weinig tijd. Vaak leek het op “beulenwerk”.

Gaandeweg leer je een beetje relativeren en je neerleggen met al die moeilijkheden die de tocht allemaal met zich meebrengt. Als we het gemakkelijker hadden willen hebben hadden we moeten thuisblijven. En de fijnste ogenblikken van de dag blijven die wanneer je na een hele dagrit vermoeid, bezweet, uitgeput aan de overnachtingsplaats toekomt. Dan kunnen mens en materiaal tot rust komen.

Bieke

Met Bieke’s gezondheid gaat het inmiddels weer goed. Ze is hersteld van haar longontsteking en kan zich weer volop geven aan haar zaak.

Haar wil ik toch ook bedanken voor de aanmaak van de blog en om te mogen beschikken over de laptop waarop we elke avond de blog hebben bijgewerkt.

Het doek

Het doek valt over onze camino. Het is goed geweest.
Die ene begroeting die we tientallen keren hoorden en uitspraken en eigen is aan de SdC-pelgrims zal ons altijd bijblijven en nog lang door het hoofd spoken:
“Buen camino!!!”

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

De afreis: 28 mei 2013

Lieve blogvolger,

Hebben net ons ontbijt achter de kiezen. Alex en Anita zijn de wagen aan het laden en ik zet nog effe de laatste woorden op de blog. Dra, ik schat rond 09.3O uur, reizen we af. Buiten af en toe een korte stop, zullen we zonder een overnachting, de rit aan één stuk afwerken. Met 3 chauffeurs moet dat lukken. Wij gaan dat zeker op een verantwoorde en veilige manier doen.

Moest jullie langs deze weg vertellen dat Alex zijn nabeschouwing zal volgen. Bij thuiskomst kunnen jullie je dus verwachten aan nog heel wat leesvoer. Wij waren blij het hele reisgebeuren met jullie te mogen delen en de reacties waren super!!!!

Nog heel veel groetjes vanuit Spanje en het weinige zonnetje dat er schijnt, proberen we te vangen en brengen het mee, ok?

Veel liefs, Alex, “ons moeke” en Bea

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

De last van mijn schouders

De last van mijn schouders

Afbeelding | Geplaatst op door | 2 reacties