Het begon…

Het begon allemaal na mijn pensionering. Dit was op 01 januari 2010. Lopen deed ik drie maal per week over telkens een afstand van ongeveer 11 km. Fietsen kwam er bij. Mijn tweedehands gekochte Kettler die ik maar af en toe had benut, kwam nu wat vaker buiten. Eerst zo nu en dan, daarna wat vaker en verder. En dan, na enige tijd, komt het ogenblik dat je even wat grootser durft te denken. Het aan elkaar breien van enkele ritten per dag van 20 km zou je al vlug wat afstand opleveren. Een vreemd gevoel maakt zich van je meester. En hoe ver weg van hier is Santiago de Compostela (SdC) dan ook weer? Vragen beginnen brandend heet op te borrelen zoals de lava kolkend vanuit de aardkern zijn weg naar de krater zoekt. Het ene ogenblik zijn ze beangstigend en grijpen je naar de keel. Het andere ogenblik zijn ze opwindend en kan je niet wachten om te beginnen. Het innerlijke vuur gaat meer en meer beginnen gloeien. Een kleine droom gaat over in slapeloze nachten. En die innerlijke gloed kan alleen maar geblust worden door het vinden van antwoorden op de talrijke vragen.

Tijdens gesprekken met Bea, mijn looppartner, kreeg het SdC-verhaal al heel wat sneller dan verwacht een vorm. Zij vond het een geweldige uitdaging en zou best wel willen meefietsen.

En zo gaat het met horten en stoten vooruit zoals je een rivier oversteekt door van de ene steen op de andere te springen. Je vindt een hoop informatie op internet. Er zijn pelgrims die te voet, met de fiets, te paard, met de moto en alle andere tussenliggende mogelijkheden naar SdC gaan. Hun redenen zijn uiteenlopend en gaan van religieuze overtuiging tot sportieve prestatie. Ook hier ligt tussen deze beide uiteinden een heel scala van mogelijkheden. Je ontdekt dat deze pelgrimstocht door velen reeds, soms meerdere keren, werd ondernomen en dat er daar intussen heel wat meer mensen zijn geweest dan je je kan voorstellen. Tal van deze pelgrims schrijven hun ervaringen gedetailleerd neer en maken ze consulteerbaar voor de volgende generaties die de tocht wil ondernemen. Je kan je echt geen vraag meer indenken die nog niet werd beantwoord. En je kan nog zoveel vragen stellen, enkel de ervaring door ondervinding die deze tocht zal opleveren zal het juiste antwoord kunnen geven. Er rest je alleen nog je sandalen aan te trekken en gewapend met de pelgrimsstaf, de St-Jacobsschelp en de “worrystone” de tocht aan te vatten.

Advertenties
Aside | Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s