23 mei 2013: Riego de Ambros – Ponferrada: Schuldgevoel…

Om 09.30 uur vertrokken onder een mooie heldere hemel met een stralende zon. De spectaculaire afdaling naar Ponferrada verliep vlekkeloos en zonder enige moeilijkheid. Al vlug merkte Bea op dat haar fietspartner te kampen had met vreselijk pijnen. Ze stelde voor om een dokter te raadplegen en zonder protest, stemde Alex in. Ik wist dat hij heel slecht had geslapen ingevolge hevige pijnen en de rit vlotte ook niet echt.

In een medisch centrum, waar we door een behulpzame en attente autobestuurder naartoe werden geleid, oordeelde de behandelende arts dat de situatie ernstig was. Gezwollen linker onderbeen en enkel gecombineerd met een gedeeltelijke gevoelloosheid. Deze schreef 4 dagen rust voor, de gepaste medicatie nemen en regelmatig ijs leggen.  Hoewel Alex wilde verder fietsen kozen wij dames ervoor onze rit hier na 15 km te staken. We zochten een hotel, Alex laten rusten en wij op koopjesjacht voor souvenirs en genieten van de zon. Het is voor Alex een domper en een hoop schuldgevoel omdat het einde zo kort in zicht was. Niet zijn stijl. Maar wat heb je eraan om je pijnen te negeren en het erger te maken.

Morgen een nieuwe dag en vol goede moed zetten we onze rit verder. Hoe, hoeveel km en in welke omstandigheden, we laten het gewoon op ons af komen en luisteren naar het lichaam. Santiago, we geraken er wel, alleen een beetje later.

Mijn kids en Luc zijn gerust van hun kadootjes en ook dat is een pak van mijn hart. Dus Alex, voel je niet schuldig, ook voor mij was deze dag een wel gekomen rustdag. En gezellige terrasjes dat ze hier hebben! Ah ja, moesten ze wel opzoeken, de winkels hielden hun siësta ;).

Boeiend om weten is dat wanneer je hier als pelgrim, te voet of met de fiets, ook maar even van de camino de SdC afwijkt, de lokale bevolking, in de auto of gewoon langs de straat, je al meteen tracht duidelijk te maken dat je niet meer op het juiste pad bent. Ze maken je attent met de middelen die ze hebben om je niet teveel omweg te laten maken. Ze zijn vergroeid met de strompelende wandelaars en de hijgende fietsers en leven echt met de pelgrims mee. Die mensen zijn echt schatten. Voortdurend krijg je van hen ook aanmoedigingen en “Buen camino!” is een veel gehoorde groet.

Morgen dus meer…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op 23 mei 2013: Riego de Ambros – Ponferrada: Schuldgevoel…

  1. Denise zegt:

    Geen nood, de rust zal hem goed doen. Niks forceren en idd luisteren naar t lichaam. We blijven duimen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s