Bea’s bedenkingen, ervaringen, overschouwingen, gevoelens,…

Al lachend wordt er onder vrienden al eens gauw gezegd: “ Willen we eens…” en soms heb je dan van die zwakke momenten dat je daarin toehapt. Awel, de fietstocht naar Compostela was er zo eentje voor mij. Had een 5-tal jaar geleden nog nooit gehoord van dit pelgrimsoord, maar doordat Anita en Alex, na hun motovakantie foto’s lieten zien en het verhaal daar achter vertelde, was ik van dit gebeuren in de ban. Zonder veel nadenken ben ik mee in dat avontuur proberen te raken en al vlug kreeg ik plezante informatie via “Man bijt hond ”, legde mijn oor te luisteren en begonnen de kriebels al wat meer op te borrelen. Na heel wat informatie inwinnen over het aanschaffen van een fiets, kledij, materialen en het trainen op voorhand, zat er de schrik bij mij goed in. 2300 km fietsen, gedurende 3 weken op een parcours waar je alleen maar angstig van wordt en waar op voorhand de trainingen niet echt lukten. Ik kan je verzekeren, dat ik met het kleinste hartje ben vertrokken om dit project mogelijk tot een goed einde te brengen. Dit was één grote nachtmerrie.

Van de andere kant, was het een tocht om tot mezelf te komen, te zoeken naar een evenwicht, het verleden te vergeten en met een zuivere lei terug thuis te komen om er te zijn voor zij die mij nodig hebben: mijn gezin. Ik heb veel nagedacht, veel pijnen doorstaan, geweend en gelachen, de bergen gehaat en genoten als ik van de fiets afstapte. De momenten alleen waren er om te evalueren, tot rust te komen en te overschouwen wat beter kan. Ik heb het graag goed en geef heel graag veel aan anderen. Ik heb geleerd daarin al te doseren en een keuze te maken waarin ik mezelf niet vergaloppeer. Het laatste stadium na 3 moeilijker jaren, is afsluiten van dit gedeelte uit mijn leven. Ik weet dat de perfectie nastreven niet haalbaar is, maar een gelukkig mens zijn, dat uitstralen en doorgeven aan anderen, wel dat zou ik graag bereiken.

Ik heb mijn symbolische steen achter gelaten aan “Cruz de ferro” en het was emotioneel ingrijpend. De last viel van mijn schouders en de dagen erna, voelde ik een verlichting. Het was voor mij één van de redenen van mijn project en het deed deugd om na veel geklauter van 700m tot 1500m hoogte mijn verlichting van de klim en de ontlading te zegevieren. Het einde van SdC kwam in zicht en de verbondenheid met alle pelgrims is zeker een unieke en niet te omschrijven speciale band en een aparte ervaring.

Ik was er mij van bewust dat het heel veel teweeg ging brengen, maar vooral de stiltes tijdens de camino van iedereen, dat was wel heel bijzonder. Ook ik die een waterval van woorden ben, niets kwam over mijn lippen. Ondanks iedereen zijn eigen reden, blijft SdC het einddoel. Bij aankomst zijn de meeste euforisch, ik wist met mezelf geen blijf, nog minder een houding aan te nemen. Heb tranen weggepinkt en eerlijk, wist niet of het van vreugde, verdriet, pijn of gewoon de sfeer was. Na het bezinken van het einde, was ik blij naar het hotel te kunnen gaan om verder te bekomen van alle emotie. Maar die blijven me verbazen hoever ze verscholen hebben gezeten gedurende de hele trip.

Na de verfrissing zijn we het stadje in gegaan en de kathedraal bezocht. De rust die me daar overviel, ze bracht me haast in trance. Ik was weg van de wereld, opgeslorpt door het onbereikbare. Een vreemd gevoel.

Er spoken heel veel gedachten door mijn hoofd, maar het aller belangrijkste is dat ik fier ben dit bereikt te hebben, maar te kunnen ondervinden hoe ver een mens kan gaan. Geloof me, je lichaam en geest kunnen veel. Meer dan dat je van jezelf inschat. Pas wanneer ze niet meer in balans zijn, word je geconfronteerd met de pijn en de last ervan.

Anita en Alex, jullie waren een reuze koppel om dit samen te ondernemen. Ik heb het jullie niet altijd makkelijk gemaakt. Mijn emoties en de sombere dagen namen jullie er bij. Mijn hevigheid, daaraan hebben jullie moeten wennen en ikzelf ben me bewust geworden dat rustiger ook kan. Maar goed de aard van het beestje verander je niet zomaar hè. We waren samen een goed team en ieder kende zijn taak en hielp daar waar nodig. Het liep gesmeerd. Dankjewel moeke en fietscompagnon. Het was een heel aparte belevenis.

Voor een aantal mensen kon ik hun wens gedurende mijn tocht uitvoeren. Zij die me wat gevraagd hebben, weten dit wel. Ik heb dat met heel veel plezier en overtuiging gedaan. Het gaf mezelf een heel voldaan gevoel. Ik voelde dat dat goed zat.

Wat mij elke dag een hart onder de riem heeft gestoken, echt deugd heeft gedaan, zijn de talloze reacties van familie, vrienden en  kennissen. Dat ze met zo velen de blog bekeken, er op reageerden, mij moed en steun gaven, awel, dat was super fijn. Niet elke avond was de gedrevenheid groot om aan de blog te werken, maar ik voelde het als jullie in de steek te laten en die gedachte kon ik niet verdragen. Fijn dat jullie zo talrijk waren.

En nu het aller belangrijkste! Niet voor mezelf, maar ook voor hen die me graag zien, ook zonder deze hele expeditie en me toch een dikke 3 weken hebben moeten missen. De dagelijkse telefoontjes, de steun vanaf het thuisfront, de bemoedigende woorden, de vele tranen en de nieuwtjes,…. Dankjewel lieve Luc en schattige kids. Ik zie jullie super graag. Tot over enkele dagen. Paps, hopelijk valt het weer allemaal mee om je planning van je werk niet in het honderd te doen lopen. Anneleen, Katelijne en Martijn, veel succes tijdens jullie blok en examen. Ook voor jullie wegen de laatste loodjes heel erg zwaar. Go for it!!!! De hunkering om naar huis te komen is heel erg groot. Maar nog niet alle souvenirs heb ik in mijn bezit. Vandaag moet dat lukken. Tot woensdag X

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bea’s bedenkingen, ervaringen, overschouwingen, gevoelens,…

  1. Denise zegt:

    Bea, gij straffe madam, Luc en de kids zullen heel fier zijn en heel blij met hun nieuwe vrouw en mama. Ge hebt da heel goe gedaan.

  2. nadine lambrechts zegt:

    Bea, wat een fantastische prestatie ! We hebben jullie op de voet, allez, op de letter gevolgd. Wat je doel ook was en of je die bereikte; ik wens het je toe, maar alleszins ga je hier welllicht zoveel goeds en diep van mee naar huis brengen en vast en zeker zal dit altijd een speciaal ijkpunt in je leven blijven om met een positief gemoed vanuit vooruit te kijken en te leven. Wens je een fijne thuiskomst in je warme nestje !

  3. Els Put zegt:

    Dag Bea,

    je kent me niet, maar ik volgde je op de voet. Ik hield van je schrijfstijl en ben onder de indruk van je laatste bekentenis. Het is belangrijk je te richten naar het goede in het leven. En dat heb je – zo lees ik tussen de regels – mogen ervaren. Niet in het minst door je kompanen Anita en Alex. En door nog zo vele anderen dingen tijdens deze trip. Dingen waarvan een niet-pelgrim geen idee heeft.Ik denk dat je nog nooit met zoveel plezier naar de juiste cadeautjes voor het thuisfront gezocht hebt. Go for it. And by the way – respect !
    Van harte, Els Put ( ask Anita en Alex)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s